Έγραψε για το site μας και εμένα προσωπικά το περιοδικό: Το Λιμάνι

Του Θ. Παπανδρέου
Δημοσιογράφου
papan321@yahoo.com

Ο αρχισυντάκτης μου, μου είχε ζητήσει ένα θέμα για το εργοστάσιο Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Επέλεξα, όπως συνήθως άλλωστε, το internet, για να βρω κάποια επιπλέον στοιχεία που χρειαζόμουν. Κατά την αναζήτησή μου όμως έπεσα επάνω σε ένα «περίεργο» site. «http://chrisxx.com/». Γρήγορα κατάλαβα ότι ήταν μια ιδιαίτερη σελίδα. «Αναπηρία τέλος» γράφει κάτω από το λογότυπό της. Ηθικός αυτουργός ο Χρήστος. Ένας νέος λίγο πριν τα 30 που η μοίρα του έπαιξε ένα τραγικό παιχνίδι. Τον καθήλωσε σε ένα αναπηρικό καροτσάκι με τετραπληγία. Το σώμα του όμως και μόνο γιατί η ψυχή του ταξιδεύει και είναι ζωντανή, τόσο που σε εκπλήσει ευχάριστα.
Η πρώτη μας επικοινωνία έγινε μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μέχρι που ένα βράδυ κανονίσαμε να συναντηθούμε. Θα πρέπει να παραδεχθώ ότι ήμουν πολύ αγχωμένος. Τι θα του πω, πως θα πρέπει να τον αντιμετωπίσω, αλλά και τι θα αντιμετωπίσω. Όλα αυτά μέχρι που βρεθήκαμε τετ-α-τετ. Από εκεί και πέρα όλα άλλαξαν.

Η φωνή του τρομερά ήρεμη σε παρασύρει. Σε κάνει να νιώθεις άνετα από την πρώτη στιγμή. Μου επέτρεψε να τον ρωτήσω για τα πάντα. Δεν δίσταζε να απαντήσει παρά τους πόνους που ένιωθε όταν μιλούσε.
Όπως μου είπε η σελίδα του εκπέμπει του τελευταίους 10 μήνες περίπου. «Παλιά είχα φτιάξει μία άλλη αλλά δεν ήταν τόσο οργανωμένη επαγγελματικά. Αυτή είναι πόρταλ. Ανανεώνεται συνέχεια. Κάθε βράδυ από τις 11-12 μέχρι το πρωί ασχολούμαι με αυτό».
Η απορία μου «φυσιολογική». Πώς; «Επειδή έχω τετραπληγία δεν μπορώ να χειριστώ τον υπολογιστή. Υπάρχουν διάφοροι μέθοδοι. Είτε με το στόμα είτε με το κεφάλι. Μία άλλη πατέντα που σκεφθήκαμε με τον εργασιοθεραπευτή είναι μια μεγάλη μπίλια που κινώ με το πηγούνι και πίσω στο κεφάλι έχω δεξί και αριστερό κλικ. Για να γράφω χρησιμοποιώ το εικονικό πληκτρολόγιο που έχουν τα windows». Εύκολο να το λες δύσκολο να το κάνεις. Με προκαλεί όποτε θέλω να συναγωνιστούμε στο εικονικό πληκτρολόγιο. Παραδέχομαι εκ των προτέρων την βέβαιη ήττα μου και δεν σηκώνω το γάντι.
Η συζήτηση επιστρέφει στο internet. «Υπάρχει το Disabled του Bουλγαρόπουλου που ασχολείται με την αναπηρία. Υπάρχει από το 1987. Είναι τρομερή. Εκείνος έχει 3.000 θέματα και εγώ 410. Προσπαθώ να μην παίρνω από εκεί. Παίρνω πάρα πολλά μηνύματα.

Τώρα γιατί την δημιούργησα. Καθαρά για επικοινωνία. Κλεισμένος εδώ μέσα με φρικτούς πόνους έφυγαν όλοι μου οι φίλοι. Μόνο έναν έχω από τα παλιά. Σε βλέπουν αφυψηλού, ως κατώτερο λόγο της αναπηρίας. Δεν γκρινιάζω? Είναι η πραγματικότητα. Με αγνόησαν. Έτσι ένιωσα την ανάγκη να δημιουργήσω τη σελίδα».
Η αρχή δεν ήταν εύκολη όπως θυμάται ενώ μεγάλη είναι η πίκρα του για το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι πολύ πίσω όσον αφορά την διευκόλυνση των ατόμων με αναπηρία. «Δεν είχα τρόπο να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή. Δυστυχώς στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω. Έξω υπάρχουν τρομερά συστήματα. Μέχρι και ρομποτικά χέρια που σε βοηθούν. Εδώ το κόστος για τα μικρά που υπάρχουν είναι απαγορευτικό. Και οι διαδικασίες για να τα πάρεις χρονοβόρες.

Εχω βρει στη Θεσσαλονίκη έναν που πουλάει ηλεκτροκίνητα καρότσια».
Ο Χρήστος είναι από τους άτυχους. «Ζηλεύω τους τετραπληγικούς που δεν πονούν» θα μου πει. «Νιώθω πόνους. Αυτό είναι καλό και κακό. Καλό γιατί μπορεί να διορθωθεί η κατάσταση με την μέθοδο με τα βλαστοκύτταρα. Αν επιτρέπουν τις έρευνες στην Αμερική. Κακό γιατί οι πόνοι είναι φρικτοί. Ζηλεύω εκείνους που δεν νιώθουν τίποτε. Στην περίπτωσή μου βασίστηκαν οι γιατροί σε μια αξονική που έδειξαν πως είχε κοπεί ο νωτιαίος μυελός. Φώναζα πως πονάω αλλά δεν έδιναν σημασία. Στο 401 όλα αυτά. Ήμουν λοκατζής όταν συνέβησαν όλα αυτά. Σε μια έξοδο. Αν γινόταν την πρώτη εβδομάδα η επέμβαση η βλάβη θα ήταν μικρότερη αλλά θα μπορούσα ακόμα και να περπατάω. Το κατάλαβαν όμως μετά από 3 περίπου χρόνια». Αλλο ένα ιατρικό λάθος με ολέθριες συνέπειες.

«Κινήθηκα νομικά εναντίον του δήμου Αιγαλέω και του ΥΠΕΧΩΔΕ αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Συνέβη έξω από την τροχαία Αιγαλέω. Υπήρχε παρανομία. Είχαν φάει την πρασιά και είχαν σηκώσει μια μάντρα. Η υπαιτιότητα ήταν κυρίως του ΥΠΕΧΩΔΕ. Υπήρχαν μπάζα και πλάκες. Και μπροστά από όλα αυτά είχαν βάλει και έναν κάδο σαν να μην έφτανε ο ελλιπής φωτισμός. Έκλειναν έτσι μια λωρίδα αφήνοντας μία. Με έκλεισε ένα αυτοκίνητο, έκανα δεξιά βρήκα στον κάδο και έσκασα στη μάντρα με το κεφάλι. Αυτό ήταν.

Η οδηγός δεν σταμάτησε καν. Μόνο όταν ήμουν στο νοσοκομείο δεχόμασταν κάποια τηλεφωνήματα που ρωτούσε κάποια αν θα ζήσω. Πήγαμε δικαστικά αλλά κάναμε πίσω γιατί οι διαδικασίες ήταν χρονοβόρες και η έκβαση αβέβαιη. Αν χάναμε θα έπρεπε να πληρώσουμε τα δικαστικά έξοδα που ίσως και να έφταναν τα 25 εκατομμύρια» θυμάται.
Και πως ζει αλήθεια; «Τα έξοδα δυστυχώς δεν μου τα καλύπτει κανείς. Μόνο ένα επίδομα παίρνω περίπου στα 400 ευρώ και τα έξοδα μετακίνησης. Με συντηρούν οι γονείς μου. Η ασφάλεια του ΙΚΑ καλύπτει τα φάρμακα ευτυχώς που τα παίρνω δωρεάν.

Για να κάνω κάτι, να αγοράσω κάποιο σύστημα είναι δύσκολο. Το καρότσι που θέλω να πάρω είναι περίπου 5000000δρχ. το ΙΚΑ καλύπτει περίπου τα μισά. Πρέπει να το πάρω γιατί δεν αντέχω άλλο μέσα. Θέλω να βγαίνω λίγο για να μην τρελαθώ».
Μιλάμε για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και το πόσο εύκολο είναι να μετακινηθεί ένας άνθρωπος με σωματική αναπηρία.
«Ακόμα και η πρόσβαση στο σπίτι μου είναι δύσκολη. Πρέπει να είναι ο αδελφός μου εδώ. Για να κάνω μπάρα χρειάζονται περίπου 6-7 εκατομμύρια. Βρήκαμε μια πατέντα για να κάνουμε ένα εξωτερικό ασανσέρ. Υπήρξαν όμως αντιδράσεις.

Βγαίνω κάθε 20 μέρες περίπου. Οι περισσότεροι φίλοι που έχω πια είναι από τη σελίδα. Ακόμα και αν ήθελαν κάποιοι να με επισκεφθούν είναι δύσκολο γιατί με τους πόνους που έχω δεν γίνεται πάντα».
Ακόμα και όταν βγαίνει όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα. «Τρομερά είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζω όταν βγαίνω. Έχουμε γεμίσει αυτοκίνητα αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να κινηθώ ούτε και στα πεζοδρόμια. Είναι πολύ στενά και επάνω τους υπάρχουν μηχανάκια αλλά και αυτοκίνητα. Αναγκάζεσαι να κατεβαίνεις στο δρόμο. Όμως τι να κάνεις; Μέχρι και κατάθλιψη έπαθα από το πολύ μέσα. Βγήκα με την μητέρα μου και παραλίγο να πέσω. Με έκλεισαν τα αυτοκίνητα. Κορνάρουν Αδιαφορούν. Πρέπει να περιμένουμε μισή ώρα να μην περνά κανένα αυτοκίνητο για να μπορέσει ο αδελφός μου να με βάλει στο αυτοκίνητο.
Έχουμε περίπου 350.000 παραπληγικούς-τετραπληγικούς. Βλέπεις πουθενά να έχουν πάρει μέτρα για αυτούς;».

Θυμάται και ένα περιστατικό στην πόλη του, την Δραπετσώνα: «Ένα βράδυ το καλοκαίρι που μας πέρασε τρελάθηκα και με πήγε η μητέρα μου προς το φάρο της Δραπετσώνας. Τα πράγματα όμως είναι πολύ δύσκολα και λόγω της γέφυρας. Είναι πολύ επικίνδυνα. Έχουν επιπλέον μαντρώσει όλο το χώρο και δεν υπάρχει πρόσβαση. Με μελαγχόλησε. Από μικρός εκεί μαζευόμασταν με τους φίλους μου. Με μια φορητή τηλεόραση τρώγαμε σουβλάκια και βλέπαμε την ΑΕΚ τον Ολυμπιακό. Ψαράδες ψάρευαν εκεί γύρω. Τώρα όμως η πρόσβαση είναι αδύνατη»

Και όμως ο Χρήστος δεν το βάζει κάτω. Μιλά για τότε που έπαιζε μπάσκετ στην Δραπετσώνα και τον Ολυμπιακό. Πήγε στα ΛΟΚ γιατί του άρεσε η δράση. «Έκανα πολύ γυμναστική και δεν μπορούσα να κάτσω. Δεν ήθελα να πάω στο πεζικό. Δεν πήγα για να λέω πως είμαι λοκατζής. Όταν χτύπησα ήμουν στη μονάδα αλεξιπτωτιστών».

Το ατύχημα έγινε με μηχανάκι. Δεν το είχε για να κάνει το κομμάτι του: «Ήταν ανάγκη που πήρα το μηχανάκι όχι για να κάνω εντύπωση. Έπρεπε να πηγαίνω καθημερινά στη Νέα Σμύρνη και χρειαζόμουν τρεις συγκοινωνίες. Οπότε ήταν ανάγκη το μεταφορικό. Ήθελα να πάρω μηχανή για περισσότερη ασφάλεια. Δεν μπορούσαμε όμως οικονομικά και πήρα μηχανάκι, παπάκι».
Τον ρωτάω τι του λείπει. Ο λόγος του αργός και ξεκάθαρος: «Στην αρχή μου έλειπε η γυμναστική και το έξω. Μου λείπουν σήμερα η φιλία, η σχέση. Αυτό που θέλω είναι να βρεθεί κάτι να μειώσω τους πόνους. Επιπλέον να μπορώ να βγαίνω περισσότερο έξω. Και φυσικά περιμένω πότε και αν θα μπορέσω να κάνω αυτή την επέμβαση. Μέχρι τότε ελπίζω σε μεγαλύτερη αυτονομία. Στο εξωτερικό γίνεται. Εδώ απαιτούνται πολλά χρήματα. Όταν πήγα στο ίδρυμα αποκατάστασης το μόνο που είπαν για να με διώξουν είναι να πάω να κάνω χειρουργείο για τη δυσκαμψία. Μόνο που δεν είχαν τέτοιο πρόβλημα. Βλέπεις ακόμα και εκεί να θες να μπεις χρειάζεσαι μέσον».
Τα προβλήματα της καθημερινότητας πολλά. Ακόμα και όταν πρέπει να πάει σε γιατρούς.

«Είναι ακατόρθωτο να έχεις πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες. Χρειάστηκε να πάω στο ΙΚΑ του Πειραιά και δεν υπάρχει καν ασανσερ. Περίμενα κάτω για ώρες μέχρι να έρθει κάποιος. Μέσα στο κρύο. Στον Πειραιά πηγαίνω συχνά για να επιβεβαιώσουν ότι ακόμα είμαι τετραπληγικός λες και θα διορθωθεί το πρόβλημά μου έτσι ξαφνικά. Και στην πρόνοια κάτω περιμένω. Αν θα πας θα δεις στη σειρά αυτοκίνητα με ανάπηρους να περιμένουν να κατέβουν οι γιατροί. Και τι κάνουν; Τίποτε! Απλά η ταλαιπωρία να πας και να έρθεις».

Η συζήτηση διήρκησε πολλές ώρες. Συζήτηση μεταξύ φίλων. Εδώ δεν μεταφέρονται όλα. Όχι μόνο λόγω χώρου αλλά γιατί έτσι. Γιατί οι φίλοι κρατούν πολλά για τους ίδιους.
---
Αυτή είναι η Πόλη που μεγάλωσα;;;
Του Χρήστου

Δεν βγαίνω συχνά έξω από το σπίτι μου, και όταν τύχη να πάω κάπου βλέπω την πόλη μου αλλαγμένη.
Συνέχεια νέες πολυκατοικίες ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Με τεράστιες βεράντες αλλά με κλουβιά διαμερίσματα. Οι μονοκατοικίες αρχίζουν και σπανίζουν, όλα για αντιπαροχή (πιο καλό το νέο κλουβί).
Η πόλη μου είναι η Δραπετσώνα μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας μας που τώρα για πολλούς αναβαθμίζετε.
Υπήρχαν πολλά εργοστάσια που έκλεισαν όπως το τσιμενταδικο, τα λιπάσματα, το γυπσαδικο όπου απασχολούνταν χιλιάδες εργαζόμενοι. Μόλις έκλεισαν αμέσως οι εργολάβοι πήραν την σκυτάλη.
Πριν γίνουν όλα αυτά, ευτυχώς η γενιά μου ήταν η τελευταία που πρόλαβε να παίξει στον δρόμο μπάλα αφού δεν υπήρχαν σταθμευμένα αυτοκίνητα, και αραιά και που περνούσε κάποιο.
Στην 25Μαρτιου εκεί που τώρα όλοι κάνουν κόντρες με τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια, εμείς πιτσιρίκια τότε κάναμε έλκηθρο πάνω στα πελώρια βουνά από χώμα που υπήρχαν.
Κάναμε εξερευνήσεις στα πολλά γλυκά καλυβάκια που τα είχαν αφήσει οι εργαζόμενοι για να γίνουν σήμερα κάτι πελώριες πολυκατοικίες που μου στέρησαν την δυνατότητα να βλέπω την θάλασσα από το σπίτι μου. Το οικόπεδο με τις άγκυρες, τρομακτικό μέρος με βουνά από αλυσίδες πλοίων και πελώριες άγκυρες που τώρα έχει γίνει δημοτικό σχολείο.
Αυτό όμως που με πίκρανε πολύ ήταν μια νύχτα, μετά δέκα χρόνια που βγήκα με το καρότσι να πάω στο πιο αγαπημένο μου μέρος.
Τον κόκκινο φάρο της Δραπετσώνας. Ανέβαινα πάνω του κάθε ημέρα και έβλεπα τα πλοία να μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι.
Συχνά ήμουν με κάποιον φίλο και τρώγαμε τα σουβλάκια μας, άλλοτε με την κοπελιά να προσπαθούμε να κρυφτούμε από τα αδιάκριτα βλέμματα τον αλλοδαπών που μας κοιτούσαν, μα τις περισσότερες φορές ανέβαινα μόνος.
Ο ήχος της θάλασσας πάντα με ξεκούραζε, το αεράκι μου καθάριζε το μυαλό και όλα τα έβλεπα πιο ψύχραιμα. Την νύχτα το θέαμα ήταν καταπληκτικό, να βλέπεις τα πλοία φωτισμένα να μπαινοβγαίνουν από το λιμάνι σαν μικρές βαρκούλες, και κάποιους «ψαράδες» να προσπαθούν να πιάσουν κάποιο ψαράκι στα βράχια του φάρου ανάβοντας τα φαναράκια τους για να βλέπουν στο σκοτάδι.
Όταν πλησίασα στον φάρο με το καρότσι μου συνάντησα πολλές δυσκολίες και κινδύνεψα όταν πέρασα απέναντι από την γέφυρα που φτιάχτηκε τελευταία.
Φώτα δεν υπάρχουν, ούτε φανάρια και έτσι έχει μετατραπεί και αυτός ο δρόμος σε πίστα ταχύτητος.
Αφού με τα χίλια ζόρια πέρασα και πλησίασα τον «φάρο μου» ξαφνικά με σταμάτησαν τα συρματοπλέγματα που έχουν βάλει. Πόνεσα πολύ, ήθελα πολύ να δω τον φάρο μου, που για μένα ήταν ίσως ο καλύτερος φίλος. Ήταν το μέρος που άδειαζα λέγοντας τον πόνο μου. Τώρα δεν μπορώ να τον δω ούτε από μακριά.
Η πόλη μου γέμισε και από αυτοκίνητα, τα παιδιά έπαψαν να παίζουν στους δρόμους μπάλα.
Τώρα παίρνουν ένα σαράβαλο μηχανάκι και το μαρσάρουν όλη την ημέρα δοκιμάζοντας τα νεύρα μας.
Δεν μπορείς πουθενά να περάσεις με το καροτσάκι σου, από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα που είναι και ανεβασμένα στο πεζοδρόμιο. Με αποτέλεσμα να κίνησε στην άσφαλτο με το καροτσάκι κινδυνεύοντας από τα αυτοκίνητα που περνούν με ταχύτητα αδιαφορώντας για τον πεζό.
Για να συνέρθουμε όλοι που από το πολύ στρίμωγμα των πόλεων έχουμε καταντήσει νευρασθενικοί. Όλα τα λεφτά μας τα χαλάμε σε ψυχαναλυτές αλλά τίποτα δεν βγαίνει, η πόλη μας πνίγει.
Επιτέλους πρέπει να γυρίσουμε πίσω στα μέρη των παππούδων μας. Μόνο έτσι θα βελτιωθεί αυτή η κατάσταση. Έφυγαν τα εργοστάσια και το νέφος αυξάνετε από τα πολλά αυτοκίνητα.
Εάν έχεις και αναπηρία τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ.
Η κάθεσαι συνέχεια μέσα στο σπίτι σου μέχρι να τρελαθείς, η παίρνεις ένα ηλεκρωκινητο καρότσι και βγαίνεις σους δρόμους με κίνδυνο κάποιος γρήγορος εξυπνάκιας οδηγός αυτοκίνητου να σε κτυπήσει και να σε παρατήσει.
Τότε τι κάνεις; Το ρισκάρεις παρά να τρελαθείς. Θέλεις να νιώσεις λίγο ελεύθερος και αυτό δεν μπορεί να στο καλύψει η κυριακάτικη βόλτα με το αυτοκίνητο.
Δεν νομίζω ότι η πόλη μου αναβαθμίσθηκε μάλλον χειροτέρευσε. Γέμισε αυτοκίνητα και πολυκατοικίες ενώ χιλιάδες εργαζόμενοι έχασαν τις δουλειές τους.

Το Λιμάνι τεύχος Μαρτίου αρ. 149
Φάροι